Қазағым

Дүние қызыл жасылды. Сан ұрпақ саған басырды. Толқында толқын қазақтың топырақ жүзін жасырды. Өткізіп қилы ғасырды ырысым жатқа шашылды. Тауменен тасқа соқтым мен халқым деп қазиз Басымды. Ноғайлы болып аңырадым, отырар болып қаңырадым. Ақтабан болып шұбырып далада қалды ау саңлағым. Семейде болып сенделдім, Ертісте болып емделдім. Қасіретін мен қайсы қызығыңда ау кем көрдім. Нарында болып ұлыдым, Аралда болып құрыдым. Желтоқсан болып борадым лақтырып тағдыр құрығын. Түрме деп жұмақтың дүние сені ұнаттым. Асан қайығыны зарлатып, Иә Савиды Ұжылаттым. Кесіле жаздап тілім ей, үзіле жаздап ділім дей. Қиямет қайым жолдармен тұралап жеттім бүгінге. Тағдырдың шәлге сұрағай, көңілде күй боп тұр әлі. Бөлініп қалған даламнан беттерін сөз жылы Дей. Дүния ай сені не дермін, мен тағы бір күн Өтермін. Керуенде керуен ұзаған бабаларыма Жетермін. Дүния ай сені не дермін, Көз жұмар мәңгі шедергін. Сайында сайын даламдай кімдерге тастап Кетермін. Жүрегім жаудың қақ тілген, алжайтып тұрып ат Мінген. Қазақ деп мұңға баттым мен, Қазақ деп жылып жаттым мен. Көзімде мұңның табы бар, ернімде шөлдің зары бар. Жетім ботадай боздадым, сөзі қар біреу Табылгар. Алдыма тұстау жабылар, жабылардан да жалығар. Қазақтың зарын айт тау деп мені де жоқтар Сағынар. Қазақтың зарын айт тау деп мені де жоқтар Сағынар, Ей.