3000 крыніц

Кинулася ў ногі мне вясна, Жаласна прасіла абагрэй. Ці прылашчы змерзлая адна, Шчокі, вусны расалуй смялей. Падымі над безданню палей, Каб убачыць на царкве крыжы. Ад бяды схавай і ад завей, Я ж узнагароджу ад душы. Я адпушчу цябе. На волю, У поле, Да музыкі Званіц. Я напою цябе Жывою Слязою Зямлі маёй крыніц. Павярнуў да сонца твар вясны І адразу снег прайшоў дажджом. Хопіць бачыць студзеньскія сны, Сакавік цябе чакае ўжо. Неба кліча: "Паглядзі сюды!" Як аблокі знікне груз грахоў. За спіною сціхлі гарады, Тысячы заблытаных шляхоў. Я адпушчу цябе. На волю, у Поле, Да музыкі званіц. Я напою цябе Жывою Слязою Зямлі маёй крыніц. Я адпушчу цябе. На волю, У поле, Да музыкі званіц. Я напою цябе Жывою Слязою Зямлі маёй крыніц.