Солнечный день

Szedł Atanazy Do Anny. Po kostki w rosie Atanazy szedł Porannej. Miał chłopak oczy na Plecach, a szedł w oczy się zalecać. Słoneczko jasno świeciło. Prawdopodobnie po to, żeby widno było i bez Trudności odkryło, że Atanazy złym kierunku szedł. Hop! Atanazy źle Się prowadzisz. Atanazy gdzie ty masz oczy? Je! Bądź Atanazy Już człowiekiem. Sam przecież widzisz, że zabrnąłeś Za daleko. Bądźże człowiekiem i zawróć i od początku Do tej Anny idź. Lecz Atanazy marszowo tak się oddalał konsekwentnie Omyłkowo z tym wielkim słońcem nad głową i z Tą wróbkami, co śpiewały tak, że dnia ku upadkowi Pozawalał i sam się dziwił, że zbliżając się Oddalał. Atanazy, gdzie idziesz? Tam, gdzie mnie wiodą moje oczy. Hej, hop! Atanazy źle Się prowadzisz. Atanazy gdzie ty masz oczy? Je! Szedł Atanazy Ku Annie, przy tym oddalając się od Anny Nieustannie. Miał chłopak oczy na plecach i nie Powinien się zalecać. Nie! Powinien się zalecać? Nie! Powinien się zalecać? Nieee!