Алқалы жұртым армысын

Алқалы жұртым армысың, Төрт көзің түгел бармысың? Көрмегелі көп болды ау, сағынып жаным қалды шың. Сендерді жырлап өтейін, кеткеніше бойдан әл Мүшің. Улыңды ақын еткізген өздеріңнің алғысың, Ей. Ауылдас бауыр ағайын, Көңілдің кілтін табайын. Жырма сусап отырсаң, толғанбай неге қалайын? Көкөйден шыққан ана шар, көңілдің үш ай Сарайын. Бейтарап сөздің бағашы бар, барымды айтып Бағайын, ей. Кешегі өткен жаңағай, Отырған мынау шалмысың. Кешегі жақын жеңгейлер, өткен күнгі заңмысың. Кейінгі қайран құрбылар, құлпырып атқан таң біздің. Кейінгі мына жас қауым, шырқалар бүгін ән Бізің, ей. Қарамай кетсең анағай, Қаларсың бостай табағай. Атаңа көңілін қалдырған баланың бағай жанар қай? Атаның сағын сындырған келінің жолай болар Ма? Келінде кейін сұрлатар өзінен Туған бала да, ей. Атаның сағын сындырған келінің жолай болар Ма? Келінде кейін сұрлатар өзінен Туған бала да, ей. Кейінгі жасқа айтарым, Тірліктің мәнін байқағын. Өз әкең асқар тау болса, өз анаң шалқар байтағын. Үйір төгірме бойың, ай, сөзінің сәлге сай таным. Ала да көрме ойың, ай, дұшпаның арам айтарын, Ей. Үлкенің көңілін қалдырған Кішінің жолай болмаған. Кейінде келер ұрпаққа өнеге болмақ оңбаған. Басыңнан бағың бір тайыса, Ай, қайтадан келіп қонбаған. Мұны да айтып бұл заман ақындар жырын Жырлаған, ей. Басыңнан бағың бір тайыса, ай, Қайтадан келіп қонбаған. Мұны да айтып бұл заман ақындар жырын, Даналар жырын жырлаған, ей.