Песня протеста

Asfaltowe nerwy ulic luną świateł Rozedrgane, żyją nocą neonami, W blasku słońca zakochane. Wierzba zieleń swych gałęzi coraz wyżej w niebo Wznosi. Pewnie szuka zmiłowania, Pewnie na solitość prosi. Jak długo jeszcze Promienie słońca będą docierać do wszystkich Ludzi? Jak długo jeszcze Czystym powietrzem oddychamy? Oddychamy. Betonowe grzyby domów w atomowym deszczu Rosną i promienie wysyłają jak Srebrzyste słońce wiosną. Niby wyciągnięte ręce las kominów w niebo strzela. Człowiek w dżungli opuszczony poszukuje Przyjaciela. Jak długo jeszcze Promienie słońca będą docierać do wszystkich Ludzi? Jak, jak długo jeszcze Czystym powietrzem oddychamy? Oddychamy. Trzeba się zbudzić, więc zamiast Ognia podaruj kwiaty. Podaruj uśmiech. Podaruj serce. Zawołaj głośno, niech wszyscy słyszą. Trzeba z tym skończyć Już Nigdy Więcej.