Елім-ай

Ем таба алмай дертіңе мен ертеден Сол бір қайғың өзегімді өртеген Тырп етпейсің бас көтеріп көрпеден Еңсең неге түсті мұнша, елім-ай? Өткен сағым, келер алдың бір мұнар Қызылшылсың қызарғанға тым құмар Сақтан деген сөзді жан жоқ шын ұғар Жемге шапқан, қармақ құрса, елім-ай! Елім-ай Елім-ай Елім-ай Елім-ай Елім-ай Қандай едің, қара кейін қайырылып Қандай едің, тұрсың одан айрылып Қайтер едің өткен дәурен оралса Жылы жүзбен мойнын бұрса, елім-ай? Мұны құр бос өлең десең, өзің біл Жұрт болмаймын өлем десең, өзің біл He болса да көнем десең, өзің біл Босағада жүрген құлша, елім-ай! Елім-ай Елім-ай Елім-ай Елім-ай Елім-ай Елім-ай Түзелесің қашан, жұртым, оңалып? Тіл алмасаң, кетпеймісің жоғалып? Мүгедек боп қос қанатың майрылып Өксіп жылап өгей ұлша, елім-ай! Елім-ай Елім-ай Елім-ай Елім-ай Сол күніңді көрсем - менің арманым Жоқтамас ем өзге тілек қалғанын Сұм жүрегім селк етпейді жалғаның Бұл мінезің бойда тұрса, елім-ай!