Алқалы жұртым, армысың?!

Алқалы жұртың армысың. Төрт көзің түгел бар масың? Қауышпағаны көп бұл да сағынып қалды ау жаным сын. Сендер деп жырлап өтейін кеткенше бойдан әлгі шын. Уылыңды ақын еткізген өздерің берген алғысың, Ей. Алдаспауыр ағайын, Көңілдің тілтін табайын. Жырынды сұсап отырсың толғанбай неге Қалайын. Жүректен шыққан әна шар көңілдің ішкі сарайын. Бейтарап күнде баға шар барымды айтып қалайын Бе. Кешегі жүрген ағалар Отырған мынау шалмысың. Кешегі жүрген жеңгейлер өткен күнге Зармысың. Кешегі жақын құрбылар ағарып атар таңбысың. Бүгінгі мына жас қауым шырқатып салар әндісің, Ей. Қарамай кетсең анаңа, Қаласың алып табаға. Анаңның көңілін қалдырған баланың жолай бола ма? Атаның сағын сұндырған келіннің жолай бола ма? Елінді кейін сорлатар ішінен шыққан бала да, Ей. Кейінгі жасқа айтарым Өмірдің мәнін байқағын. Өз әкең асқар тау болса, өз анаң шалқар Байтағын. Ере те көрме бойыңа сөзінің шәркес шайтанын. Ала да көрме ойыңа дұшпанның арам айтағын, Ей. Үлкеннің көңілін қалдырған кішінің жолай болмаған. Кейінгі келер ұрпаққа өнеге болма оңбаған, Ей. Басыңнан бағың бір тайса қайтадан келіп қонбаған. Оны да айтып бұл заман ақындар жырын жырлаған, Бе.