Солнечный день Remastered

Szedł Atanazy Do Anny. Po kostki rosie Atanazy szedł porannej. Miał chłopak oczy Na plecach, a szedł do Anny się zalecać. Hej! Słoneczko jasno świeciło. Prawdopodobnie po to, żeby widno było i bez Trudności odkryło, że Atanazy w złym kierunku szedł. O! Atanazy źle Się prowadzisz. O! Atanazy, gdzie ty masz oczy? Oj oj. Bądź Atanazy człowiekiem. Sam przecież widzisz, zabrnąłeś za daleko. Bądźże człowiekiem. Zawróć i od początku do tej Anny idź. Lecz Atanazy marszowo tak się oddalał konsekwentnie, Omyłkowo, z tym wielkim słońcem nad głową i z Kobranami, co śpiewały tak. Szedł jak muchy upał pozawalał i sam się dziwił, Że zbliżając się oddalał. Atanazy, gdzie idziesz? Tam, gdzie mnie wiado moje oczy. Hej, ho! Atanazy źle ojcze się prowadzisz. Atanazy, gdzie ty masz oczy? Oj oj. Szedł Atanazy ku Annie. Szedł, oddalając się od Anny nieustannie. Miał chłopak oczy na plecach. I nie powinien się zalecać. Nie! Powinien się zalecać? Nie! Powinien się zalecać? Nie! O nie.