Дарогі

Я сиджу на лавці ля цёплага мора. Вецер ціха грае на нябачнай трубе. Спёка ў лістападзе, дзе зялёныя горы. А нашто мне гэта, калі тут няма цябе? Ты засталася там, где і я жыў калісьці. У гэты час там восень сустракае зіму. Таньчыць шэры дождж на мёрзлым лісце. Кажуць, там усё тое, што і шмат год таму. Мне б туды ў мінулае, у далёкі год. Няма машыны часу, але ёсць самалёт. Цягнуцца ў неба дарогі, То папярацьці, то ўздоўж. Калі я вярнуся, калі я вярнуся, У горадзе будзе дождж. Калі я вярнуся, калі я вярнуся, У горадзе будзе дождж. Самалёт ляціць у далёкія далі. Спёка за дзёўла еду ў свой родны край. От цяпер стаю на знаёмым вакзале, Міма праязджае блакітны трамвай. Добры вечар, горад дзяцінства с юнацтва, Для мяне ты лепшы за ўсе гарады. Раптам захацелася тут застацца не на пару Тыдняў, а назаўжды. З ціхай настальгіяй, з восеньскім настроем. Шмат мінула часу і не ўсё ўжо ня тое. Цягнуцца ў неба дарогі, То папярацьці, то ўздоўж. Калі я вярнуся, калі я вярнуся, У горадзе будзе дождж. Калі я вярнуся, калі я вярнуся, У горадзе будзе дождж. Ну А вось і ты, мне без цябе было кепска. Можа быць, зайдзем у якоесь кафэ? А ты кажаш, што тут гэта ня таннае месца, Што яго не можаш дазволіць сабе. Кажаш, што тут цяжка з часам апошнім. Уся твая зарплата, як у мяне ад паліто. Калі застанешся тут, ня будзе цябе грошай, А без грошай, разумееш, ты мне на што? Так што, едзь, цяцюль, давай, не дуры. Ну але пей, ты мяне з сабой забяры. Цягнуцца ў неба дарогі, То папярацьці, то ўздоўж. Калі я вярнуся, калі я вярнуся, У горадзе будзе дождж. Калі я вярнуся, калі я вярнуся, У горадзе будзе дождж. Калі вярнуся. Цягнуцца ў неба дарогі, То папярацьці, то ўздоўж. Калі я вярнуся, калі я вярнуся, У горадзе будзе дождж. Калі я вярнуся, калі я вярнуся, У горадзе будзе дождж. У горадзе будзе дождж.