Прелестная виолончелистка

Chociaż bez dzwonków na pamięć ja znam. Znowu na koncerty biegł tam. Naprzeciw dyrygenta od jedwabów wrak wychodzi i Sadzi się, pulsując tak: "Prześliczna Wiolo-wiolo-wiolonczelistka, la, La, la. Prześliczna Wiolo-wiolo-wiolonczelistka. Oczy błyszczą, trala, la, la. Usta płoną, la, la, la. Ona gra, trala, la, la. A ja tak blisko. Kiedy zaś pozostaje kilka minut i surowa muza Stuknie w Wtedy ja zabieram magiczny znak, Że wiolonczelistka mi zagra tak. Laj, la, la, laj, la, La, laj, La, la, la. Laj, la, la, laj, la, la, Prześliczna Wiolo-wiolo-wiolonczelistka, la, La, la. Ech, porwać ją i wio na Koniec świata. Niech oczy lśnią, la, la, la, Niech serca drżą, La, la, la, la. Niech wiosna w krąg, la, la, la, La. Szaleje w kwiatach. A ona będzie przy mnie, gdzie ona tam ja. I jej polihymnia nie będzie zła, Że inny pan dyrygent batutą dał znak dwóm sercom, By razem już śpiewały tak. Laj, la, la, laj, la, la, laj, La, la, laj, La. Laj, La, laj, laj, la, la, laj, la. Laj, Laj, la, la, laj, La, laj, la, la, laj, la.