Культура

Мяне электрычнае сонца сляпучым праменнем залілі, Я чую, як шэпчуць на вуха драты праз бясконцыя Мілі сакрэты, што ідуць праз увесь зямны шар. На дзікіх шалёных вакзалах шынькі з куль народаў за Хвілінку дысці памчацца па шпалах у чэравы Лакаматываў прыручаных цёмных пачвар. На ціту жанону таўжаюцца да беласнежнай яскравай Дарэк прыкуты дагонь краёвіты паўзуць праз тунэлі і Горы рухавыя сістэмы, якіх нарадзілі Руда і граніт. З кубічных сталіцаў у сэрцы пустынна чужына радзіма Глытая шымеры дыяна ў клубах трыготка гадымаў праз Поўнач і поўдзень з усходу на захад імчыцца цягніка Бамтаны ў таемны канец, як пасол чалавечага роду. У прызме крыштальных мне сонцаў араць маякі. Бо я чалавек цяр зямных і падводных краінаў. І апесня металу, якой між лясоў і далінаў Гучаць у нашы цягнікі. Гучаць у нашы цягнікі. Гучаць у нашы цягнікі.