Песня о марионетках

Ხელფეხში ჩაბმულ ძაფებით, Კისერში გახრილ მართულით. Თავს ვუკრავთ ტაშაც აკრეცვეთ, Როგორც ცხვეპსავ чატქმული. Სხვისია ჩვენი ხელ-ფეხი, Სხვისია ჩვენი აზრები. Სულ სხვის დურდუქზე ბუქნაღოთ, მიტომ ვართ Დაგიმასრები. Ხალხი ვერ ქედავს მათ ხელებს, Არ იცნობს იმათ სახელებს. Ვინც გვაბამბულებს, გვახდუნებს, Ვინც გვათამაშებს, გვამღერის. Ყველანი თოჯინები ვართ, ვგავარდჯილკებთ და Მაცილებთ. Ვაშევობ ნუთუ მაგინჯი? Ლამაზზე უფრო გაცინებთ. Ბედი ისეთი რომაა, ვერ გაექცევა Ვერავინ. Მის ხელში დიდიც, პატარაც, თოჯინები Ვართ ყველანი. Ბედი ისეთი რომაა, ვერ გაექცევა Ვერავინ. Მის ხელში დიდიც, პატარაც, თოჯინები ვართ Ყველანი. Ტაშითვის ვამბობთ სიმართლეს, ტაშიისთვის Ვეძებთ ხიმატერს. Ვაი რომ მეჩალი სხვასიას, მას ღარის ნათქვამ Სიმართლეს. Ღმერთომ ტაში სჭირიმე, ვცხოვრობთ ლაღად და Განწყრობით. Ვაი ტაშადადიდე ბავ, ნაშოვნოდ Დაგიმასნობით. Ბედი ისეთი რომაა, ვერ გაექცევა Ვერავინ. Მის ხელში დიდიც, პატარაც, თოჯინები Ვართ ყველანი. Ბედი ისეთი რომაა, Ვერ გაექცევა ვერავინ. Მის ხელში დიდიც, პატარაც, თოჯინები Ვართ ყველანი. Ბედი ისეთი რომაა, ვერ გაექცევა Ვერავინ. Მის ხელში დიდიც, პატარაც, თოჯინები Ვართ ყველანი.