Жан айқай

Келдім кеттім мен сендерге не жаздым? Анашым ай осыншалық неге Аздың? Жатырыңнан сәл кеңірек Көліктің Басқа лемдей Көрсетпедің неге аз күн? Анашым ай құлақ салшы Құрсағыңдай бүрлеген Шараныңмын бір күн өмір Сүрмеген Сап қалемнің Салқындығын сезушім Бірақ Мұн жай суықтығын Білмеген Сен жылытар деп ем тәнім ұздаса Алдандың ғой шұрт сүтпесе сіздаса Кім емеді айтшы соны анашым Ақ мамаңыз сүтке толып сыздаса Әділдік пе туа салай өлмедім Маған неге сұлу есім бермедің? Шүде хана жасамады әкем Де Атамның да түрін неге Көрмедім? Әже таям жан дауыртып Кіндігімді жұлмалап Құтылуға асықтың ау Жұлдамақ Бесігімде Бөліп қойсаң мен сенің Мазаңды дол алмаушым ғой Іңгәрім Болар ем ғой қолғанатын Ермегің Жанушың болып Шықтың сен менің Әже Таям әлдимегің келмесе Перзенті жоқ жанға неге Бермедің? Әулетіңді тұздай құртып Жоймақпын Тілегіңді Қабыл етіп қой дәттің Әймегіңе лақ тұрардай Көліктің Аспан қышып Кетеді деп ойлаппын Қазағым ай қысқа күнде Қырық өлең шығарған Ақын Ұлттың ұлы болу Арман Мен әу баста Жаратқаннан сұлушым Мына сенің жатырыңа Сұранғым. Әй адамдар мен жолдамын мен Ұмытып кетпеңдер Аза Тұтып жатыр маған көк пен Жер Тың құрыса баспаңдаршы Миымды Жинап алсын, жинап алсын Кептерлер Тың болмаса баспаңдаршы Миымды Жинап алсын, жинап алсын кептерлер