Забытый переулок

Wspomnienia, wspomnienia. Te szare, smutne dnie. Jak słońca promienie wpadają w serce me. Gdy nagle czasem budzą się w pamięci I w świat stracony znów prowadzą mnie. Kiedy czasem cię wspominam, zapomniana ma Uliczko. Słyszę echo twe odbija mój Beztroski niegdyś krok. Jakbym znowu się zatrzymał przed znajomą Kamieniczką. Dawne szczęście znowu żyje i radością świeci Wzrok. Po kilka schodków, aż na czwarte Lecę tak jak ptak. Łomotem serca drzwi otwarte do wejścia Dają znak. I na progu, tak jak zwykle, jasnym śmiechem znów Mnie wita ukochana twarz spowita w Korytarza szary mrok. Nadzieja, nadzieja jedyna życia treść. Przez smutek się śmieje, pomaga troski nieść. Lecz ileż jeszcze mieć jej trzeba w sercu, By przyszłość z wspomnieniami w jedność Spleść? Czy powrócę znów do ciebie, zapomniana ma Uliczko? Czy poczuję pod stopami twój Nierówny, twardy próg? Czy dowlokam kiedy siebie pod znajomą Kamieniczkę, by usłyszeć w ciemnej bramie Podwórzowych gwarny stuk? Czy tam na górze jeszcze czeka wytęskniony Ktoś? Najdroższy choćby cień człowieka, Ale mój na wskroś. Czy dotrzymasz mnie, nadziejo, Ciężkich chwilach walk i biedy, Żebym w życiu jeszcze kiedyś mą uliczkę ujrzeć Mógł? Żebym w życiu jeszcze kiedyś Mą Uliczkę Ujrzeć mógł.