Олеся

Бывай, абуджаная, Сэрцам дарагая. Чаму так горка, Не магу я зразумець. Шкада заранкі мне, што ў небе Дагарае На ўсходзе дня майго, як пому ружа Вець. Пайшла, ніколі ўжо не Вернешся, Алеся. Бывай, змуглявая, каханая, Бывай. Стаю на расстанях былых, а з Паднябесся самотным Жаўранкам звініць і плача Май. Пайшла, пакінуўшы мне Зокі і туманы, Палынны жаль смугой Ахутаных дарог. Каб я хвілінаю нанесеныя Раны Гадамі ў сэрцы заглушыць сваім не Мог. Пайшла, ніколі ўжо не Вернешся, Алеся. Бывай, змуглявая, каханая, Бывай. Стаю на расстанях былых, а з Паднябесся самотным Жаўранкам звініць і плача Май. Пайшла, ніколі ўжо не вернешся, Алеся. Бывай, змуглявая, каханая, Бывай. Стаю на расстанях былых, а з Паднябесся самотным Жаўранкам звініць і плача Май. Самотным жаўранкам звініць і плача Май. Самотным жаўранкам Звініць і Плача Май.