На тэму крытыкі

У век наш крытыкі сур'ёзнай і самакрытыка ня вы. Мы падыходзім вельмі грозна не да сябе, А да другіх. Пылім купачынну суседа, ташта ў яго іх не адна. А ў сваім воку даўнім следам не заўважаем Бервяна. А крытыкі майстры з разборам не узнімуць воч высшай Халяў. Згразёл смяшае, што яшчэ ўчора так падкалімна Выхваляў. А крытыкі майстры з разборам не ўзнімуць воч высшай Халяў. Згразёл смяшае, што яшчэ ўчора так падкалімна Выхваляў. Без лішніх захадаў ухмыла ў канкурэнта на вынос. Мы столькі вылечым памылак, хоць замурашся, Як з пагроз. Самаабячваемся з часамі, але з мяркагаты ўрады. І ўсё ж больш хвалімся весамі, Другіх бічуем заўсяды. А крытыкі майстры з разборам не ўзнімуць воч высшай Халяў. Згразёл смяшае, што яшчэ ўчора так падкалімна Выхваляў. А крытыкі майстры з разборам не ўзнімуць воч высшай Халяў. Згразёл смяшае, што яшчэ ўчора так падкалімна Выхваляў. Вось я казнір, я літаратар, я толькі песні твару Цуд. А ён агідкі агітатар, насценгазетчык І ўсё тут. Пазбыцца рапаўскіх заскокаў мы не навучыліся як След. І часта судзім аднавока другіх саміх Пад сея след. А крытыкі майстры з разборам не ўзнімуць воч высшай Халяў. Згразёл смяшае, што яшчэ ўчора так падкалімна Выхваляў. А крытыкі майстры з разборам не ўзнімуць воч высшай Халяў. Згразёл смяшае, што яшчэ ўчора так падкалімна Выхваляў.