Князь

На гарына крутой, На аб'ітай ракой, Лет назад таму сотня ці болей, Белы хорам стаяў недаступнай сяной, Грозна туль наглядзеў на прыголей. У нагах у яго Расцілаўся пша, Полей тонкіх і паханей чорнай, Сонных вёсак шары хадам жалых, Як мар, пад зямлёй тушка даных Паколей. Князіл-хораме жыў, слаўны свету ўсяму, Недаступны і грозны, як хорам. Хто хацеў, не хацеў, біў паклоны яму, Спуску ласкі не знаў, не пакорам. З неба жалка даваў ён з дружынай сваёй стражы Князеву полі і дома. Горкі модлы раслі небу ў сэрцах людзей, І пракляцце расло пакрыёма.