Привод

Вяла гусляра з цяпніўных цялін, Горня князя ў уборах багатых. Пасадзіла на ганку між клёнаў ліп над Цагляным парозе махата. Невыдумная З віткаў убор на плячах, Барада, як снег белы, за гая. Незвычайны агонь у задумных Вачах на карэных грабіных Вусы ваі. Водзіць пальцам хутрым па сталёвых струнах, І знімуцца цыладзіцца строе. Ох і млецца ад струн па сцюдзёных станах, Заміраючы скобах патояў. Вось настроіў навёк Тону струнах, як след, Не зірнуўшы на гулі ні разу. І сядзіць, гэты сумны, як лун белы Мед, і чакае князя Прыказу.