Гусляр и Князь

Гэй ты, князь, гэй праслаўны на цэлы Бел свет. Не такую задумаў ты думу. Не дае гуслярам сказу Золата цвет, белых хорамаў П'яныя шумы. Скураніў бы душу шырванцом тваім Я. Гуслям, княжа, не пішуць законаў. Небаспраўдстая сэрца думка мая Сонцу зорам, арлам толькі Роўна. Бачыш, княжа, загоны, лясы, Сенажаць. Ім пакорны я толькі з Гуслямі. Сілен, княжа, караць, Галаву сілен змяць. Не скуеш толькі дум Ланцугамі. Славен, грозны ты і твой Хорам-астрог б'е ад сцен цел Лёдам зімовым. Сэрца маеш, як гэты цагляны Парог, і душу, як скляпоў гэтых Сковы. Глянь ты, слаўны ўладар, На палеткі свае. Сарачні там, што бачыш, як Блудзе. А ці чуты адчынь там, а рады Пяе, дзе і як жывуць Гэтыя людзі? Глянь лёхі свае Ў падзямеллі, глянь, князь, што настроіў пад Хорам ангэтым. Праці кончацца там, Табы кінуты ў гразь шэры точаць Жывым і храсце тых. Ты ўсю золатам хочаш прыцміць, загаціць. Ці ж прыглядзіўся хорамны, княжа? Кроў на золаці гэтым людская блішчыть. Кроў, якую твая моц не змажа. Ты брыльянтамі ўсыпала твар сышо. Гэта цёртая сталь ад кайданаў. Гэта вісіць не пенька ў развітых шнуроў. Гэта, княжа, твае саматканны. Сток ты ўсталы, ядойка се шмат пад сталом. Гэта косці бядноты рабочай. Пацяшаешся белым, чырвоным віном. Гэта слёзы нядолі сірочай. Хорам выстраіў тут твой мулок дахніў адшліфованы Цэглай камень. Гэта памяткі, пліты з няўчасных магіл. Гэта сэрца скамененых пламінь. Гэй ты, сонцу раўняніна, тое пазваў на вяселле Цябе сваёй княрнай. Ты, шалёны стары, хто цябе дзе хаваў? Ты, знаць, вырода темры сярмажнай. Люба чуць і табе скочнай музыкі звон. Ты, дружына, пяцё асалоду. А ці ў слух узяты, як сплыве з яе Стогн? Стогн пракляцця табе твайму роду. Спелеў, ты трыжы, слаўны княжа ўладар, Госці хмурны азворне цня мела. Ну што, княжа, пара і табе ця песню мне Да. Выбачай, калі спеўму няўмела. Я па князю ўсім і плачу, і люблю. Ты не хочаш дукатаў? Не трэба! Узяць і старца і гуслі жыўцом у Зямлю. Знае хай, хто тут пан я ці Неба.