Сказания

Бацяк ліп паплыве за Гадамі гады, Там у сляровым нацце Жвіровым. Алы мы ўзышлі Выразу малады, Зашумеў непанятлівым Слова. Лет за сотню звёў час, ці болей мо лет, Зацвілі пераказы ў народзе. Кажуць людзі, Год раз ночкай з гуслямі дзед з кургана, Як снег белы, выходзіць. Гуслі строіць свае, Струны звонка звіняць, Шмель ель бодзіць па іх Абамлела. І ўсё нешта пяе, што Жывым не панять, і на Месяц глядзіць, як сам Белы. Кажуць, Каб хто калі зразумеў голас той, Не зазнаў бы ніколі ўжо гора. Можна тут веру даць, Толькі слухаць душой. Курганы шмат чаго нам гавораць.