Пагоня

Колькі ў сэрцы трывожным пачую За краіну радзімую жах, Вспомню вострую браму святую І ваяк на грозных Конях. У белай перы проносяцца коні, Рвуцца, мнуцца і цяжка ахрыпяць В старадаўней крывіцкай Пагоні Не разбіць, не спыніць, не стрымаць. Маці родная, Маці краіна! Не усцішыцца гэтакі Боль. Ты прабач, ты Прымі свайго сына за Цябе яў у смерці да Злоў. У бязмерную даль вы ляціце, А за вамі прадвамі гады. Вы за кім у Пагоню спяшыце? Дзе шляхі вашы ідуць і куды? Мо, яны, Беларусь, памязліся За тваімі дзяцьмі ў здагон, Што забылі цябе, адракліся, Прадалі і аддалі ў Палон. Маці родная, маці Краіна! Не усцішыцца гэтакі Боль. Ты прабач, ты Прымі свайго сына за Цябе яў у смерці да злоў. Біце ў сэрца іх, біце Мячамі, Не давайце чужынцамі Быць. Хай пачуюць, як сэрца начамі Аб радзімой старонцы Баліць. Во лятуць і лятуць тыя Коні, у срэбнай збруі Далёка грымяць в старадаўней Крывіцкай Пагоні Не разбіць, не спыніць, не Стрымаць. Маці родная, маці Краіна! Не усцішыцца гэтакі Боль. Ты прабач, ты прымі свайго Сына за цябе яў у Смерці да злоў. Маці родная, маці Краіна! Не усцішыцца гэтакі Боль. Ты прабач, ты прымі свайго Сына за цябе яў У Смерці Да злоў.