Журавли

Στιγμές, στιγμές θαρρώ πως οι Στρατιώτες Που πέσανε στην ματωμένη γη Δεν κοίτανται θαρρώ κάτω απ' το Χώμα, Αλλά έχουν γίνει άσπροι Γερανοί. Πετούν και μας καλούν με τις κραυγές Τους Απ' τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς. Κι ίσως γι' αυτό Πολλές φορές σιωπώντας Κοίταμε τους φλημένους Ουρανούς. Πετάει ψηλά το κουρασμένο Ζμάρι Στις δέσεις, στη θάμβη φέγγο βολί Και βλέπω ένα κενά στην Φαλάγγα του Κι ίσως η δική μου θέση σ' αυτή. Θα 'ρθει μια μέρα που μ' αυτό το Ζμάρι Στο μέγα θάμβος θα πετώ κι Εγώ. Σαν γερανός καλώντας απ' τα Ουράνια Όλους εσάς που έχω αφήσει Εδώ.