Падают снежинки

Падаюць сняжынкі, Дыяменты, росы. Падаюць бялюткі За маім акном. Расчасалі вішні шоўкавыя Косы I ўранілі долу снегавы Вянок. Дзесьці ў прасторах Празвінілі бомбы. Дацвілі пялёсткі нічае тугі. І здаецца, зноў Еду я дадому Пераведаць родных, блізкіх, дарагіх. Хочацца навеяць казкі Таямніцы Гукамі мелодый, Радасцю без слоў. І застылі сені Ў маёй святліцы. Засынаю, сніцца Роднае сяло. Адхінае вечар тонкія Мярэжкі. На акне альвасы дагарыў Снег. А ў душы вярцістасць і такая Свежасць. І з вачэй усмешкі сыплюцца на снег. Хочацца навеяць казкі Таямніцы Гукамі мелодый, Радасцю без слоў. І застылі сені Ў маёй святліцы. Засынаю, сніцца Роднае сяло. А сняжынкі сеюць гволую Інгрыстасць. Падаюць бялюткі за маім Акном. І цвіце на вішнях снежная Ўрачыстасць. Сцелецца на скронях перагранным Сном. Зноў зіма паслала снежныя Кілімы. Зажурыла беллю паплавы лугі. І прыходзіць радасць у красе Маўклівай. Адплываюць хвілі смутку і тугі. Хочацца навеяць казкі Таямніцы Гукамі мелодый, Радасцю без слоў. І застылі сені Ў маёй святліцы. Засынаю, сніцца Роднае сяло.