Қара шың жатқан көлденең

Ай, Мына қарашың жатқан көлденең, Мына қарашың жатқан Көлденең. Шөгіп бір жатып көріп пе екен, Бұрынғы ата-бабалар. Үстіне көшкен елменен, Тағай асқан белменен, Саз жігіттер сермеген Басында өкі бұлқақтап, Шірім-шім ақба сырмақтап, Қазақтың өтті серілері, Асақтаған керменен. Абыл қарашыңның басында, Атамның қонып қонусы, Жұныстап тұрған күкеспен, Басылмаған жуынысы. Аққанда бұлақ сай-салаң, Шітірме тоғай айналаң, Мен дейтін сені қысынар, Бауырында өскен қайбадаң. Көл қырығаны қызғыштай, Сен дейтін саған байбадам. Кей уақытта отырып, Ұстатады ойғадам. Ойғадам да толғанам, Ұйқы бөліп қайғынам. Киық-киық заманды, Заманға сай адамды, Салыстырып қарасам, Су мүйіз болған танадай, Шіркі бөлек айналам. Қайран қазақ, қайтін? Кешегі бір азғын заманды, Қарасы ат қоры қатарым, Байғұс жатанды бығырым. Боз бұлағы бошада, Қысы қатуда қызбалаң. Нары жалқау кер табан, Құсқы күй, Шолы ат шабан. Арқадаң жоқ шобадаң, Енді қайдай мен барам, әй. Ай, Кей уақытта отырып, Кей уақытта отырып, Ұстатады ойғадам. Көзіме бір ыстық көрініп, Атамның қонып жайрауы, Қайярда бұлақ қайнауы. Шағынға жоны көмілтіп, Құлынды қазақ байлауы. Бататыған бағланның, Ел тібеті шайнауы. Сенің арқаң емес пе, Лақсытып малды айдауы. Елдің сәні ерменен, Ердің де сәні ерменен, Еріңнің де сәні көгірай. Шалықты жатқан көлменен, Аққулар ұстап көлдене, Қонатын жерін сүйлеген. Арғымақ ат шабады, Алғын асып керменен. Құрбыларым бар шығар, Тоғу үшін де көрмеген. Сүйрікті кеткен қызыл тіл, Жақсыны да сөйлеген. Бәйгеде бермес ортадан, Мен бір ташаппы көлденең. Шалыққа қызық елді көп, Кез кедеріптен де өлмеген, Әй-әй.