Мама

Тёплы вецер раскажа бярозе, дзе бадзяўся Здарожаны я. Сустракае мяне на парозе дарагая Матуля мая. Сціхне дождж і суцешацца птушкі, Мама крокі мае пазнае. Шчасце мне цалаваць яе рукі і бялюткія Косы яе. Сэрцу трэба мала, сэрцу Толькі трэба: не хварэла б Мама, не хмурэла б неба. Проста і звычайна, сёння і Заўсёды. Вось такая тайна шчасця і Лагоды. Слоў пяшчотных казаць не ўмею пасля доўгіх Расстанных начай. Я чысцею душой і дабрэю ад цяпла яе Сініх вачэй. Я вярнуўся дадому здалёку, я іду Басанож па траве. Мне ніколі не быць адзінокім, пакуль мама на Свеце жыве. Сэрцу трэба мала, сэрцу Толькі трэба: не хварэла б Мама, не хмурэла б неба. Проста і звычайна, сёння і Заўсёды. Вось такая тайна шчасця і Лагоды. Сэрцу трэба мала, сэрцу Толькі трэба: не хварэла б Мама, не хмурэла б Неба. Сэрцу трэба мала, сэрцу Толькі трэба: не хварэла б Мама, не хмурэла б неба. Проста і звычайна, сёння і Заўсёды. Вось такая тайна шчасця і Лагоды. Вось такая тайна шчасця І лагоды.