Дзецi

Я дрэва пасадзіў і дом пабудаваў І сына нарадзіў... Наколькі сіл ставала Любіў сваю зямлю і пра яе спяваў Рабіў усё што мог: ня многа ды ня мала Галоўнае, што дом звініць ад галасоў Шуміць за хатай клён, няма ў душы адчаю І сэнс майго жыцця – радзіму і любоў Як спадчыну сваю, я дзецям завяшчаю Дзеці, дзеці, нашы дзеці Перад Богам апраўданне Даражэй за ўсе на свеце Кветкі нашага кахання Дзеці, дзеці, нашы дзеці Вы пяшчота і надзея Што ў цемры зоркай свеціць Што ў сцюжу сонцам грэе Сыны мае, сыны, маёй любві святло Да самай дарагой і мілай мне жанчыны Пад ветрам завірух не схілім мы чало Не адрачомся мы ні мовы, ні Айчыны За мной ідзіце ўслед, як я ішоў, малы За бацькам па раллі, за маці – у Святыні І будзе на зямлі паміж людзей – Любоў І Бог наш любы край ніколі не пакіне Дзеці, дзеці, нашы дзеці Перад Богам апраўданне Даражэй за ўсе на свеце Кветкі нашага кахання Дзеці, дзеці, нашы дзеці Вы пяшчота і надзея Што ў цемры зоркай свеціць Што ў сцюжу сонцам грэе Дзеці, дзеці, нашы дзеці Перад Богам апраўданне Даражэй за ўсе на свеце Кветкі нашага кахання Дзеці, дзеці, нашы дзеці Вы пяшчота і надзея Што ў цемры зоркай свеціць Што ў сцюжу сонцам грэе Дзеці, дзеці, нашы дзеці Перад Богам апраўданне Даражэй за ўсе на свеце Кветкі нашага кахання Дзеці, дзеці, нашы дзеці Вы пяшчота і надзея Што ў цемры зоркай свеціць Што ў сцюжу сонцам грэе