Ялгызлык

Бұя салма бикләну, сиңа бер дә килешми. Ялгыз күңел ачлығы, иреннәреңне тешли. Яширәктә тыгыллар, килеп туа рәхимсез. Буып ташла аларны, үзең болай да хәлсез. Тагы бер из калдырып, китер әдәм баласы. Кем калдырса да ярый, булсын иде файдасы. Кайсы китә уфокка, кайсы китә урысга? Бәхет тапсаң онытма, миңа да әйт чи дусгай. Ап-ак күзләреннән, кара яшьләр тамып. Каләм бүген елый, фикрем бутала. Язны көтә-көтә юкка кошны котырттым. Күмер булып янып бетте яшьлек утыны. Син дә андың бүген, минем кочагымда. Син дә чумдың бүген, хисләр учагына. Иреннәрем теште синең койнар тәненне. Мин синеке, син минеке инде мәңгегә. Нигә авыз иттем, синең шишмәнне? Ул бит минем өчен акмый, җитте яшермә. Төшми күзең тәрәзәдән өйдә булсаң да. Син барыбер бүтәнне көкмә кусам да. Жибәрергә көчем җитмә саңла һәм кичер. Сиңа генә уйлым дүнлә иртә һәм кичен. Үзем кереп адаштым юл күрсәтеп устыма. Мин дә калдым эләгеп бу төгермә ноктыма.