Гариби ( Модарчон 💔 )

من می میرم از برایت جان آچا جان، جان آچا جان. می کنم جانم فدایت جان آچا جان، جان آچا جان. خاک پایت من بشوم مادر جان، مادر جان. بلی از تو من دورم مادر جان، مادر جان. در این mulki غریبی، غلومی، درد و غم بگشتم. در این عمر جوانی، محتاج مرد و نامرد گشتم. ای خدا رحمت بکن برگردم به وطن پیش آچا جانم. چند سال می شود آخر ندیدم، ندیدم روی آچا جانم. دو سال است چشمم ندیده پدر را. دو سال می شود آخی ندیدم آغوش مادر. هفتصد و سی روز من نکشیدم بوی وطن. ای خدای چرو زدوای مرا می جققم. دور ای پدر و مادر، دور ای برادر و خواهر. که چه می شود بعد، ای خدا مهری فرزند. ندیدیم روی وطن، دور ای ابله گشتیم. ای خدای زندگی باز توجیک شکسته ای. ما ملت تاجیکیم سرنوشت ما غریبی است. روشنی را می بینم آخی راه تاریکی است. تاریکی را می بینم و در شهر بیگانه. غریبی را ندیدم آخی می دانم مزه اش. گلای شکوفته خور می شود نجاده. ای خدا کمرنگ غریب بچه های تاجیک ده. ملت ما تاجیک است تاجیکستان وطن ماست. ما هیچ وقت نمی گوییم غریبی خانه ماست. یکو ملتی دیگر تاجیک را دوست ندارد. اگر دوست هم داشته او برای دیگر چیست. ای خدا نگهدار گلای شکوفته را. ای تاجیکستان می روند خور نکنشون نجاده. آخی او تاجیک بچه نمی خواهد غریبی را. زندگی می جققش که دور ای وطن رود. آخی او تاجیک بچه در دلش چند آرزو دارد. دو سال می شود آخی ندیده آچا جانش. دو سال می شود آخی ندیده آچا جانش. سال می شود آخی ندیده آچا جانش. من می میرم از برایت جان آچا جان، جان آچا جان. می کنم جانم فدایت جان آچا جان، جان آچا جان. خاک پایت من بشوم مادر جان، مادر جان. بلی از تو من دورم مادر جان، مادر جان. در این mulki غریبی، غلومی، درد و غم بگشتم. در این عمر جوانی، محتاج مرد و نامرد گشتم. ای خدا رحمت بکن برگردم به وطن پیش آچا جانم. چند سال می شود آخر ندیدم، ندیدم روی آچا جانم. من می میرم از برایت جان آچا جان، جان آچا جان. می کنم جانم فدایت جان آچا جان، جان آچا جان. خاک پایت من بشوم مادر جان، مادر جان. بلی از تو من