Сөз сөйлейін термеден

Әй, сөз сөйлеген термеден аз бедеу аттай Терлеген. Жүйрік аттай жол қанып тәрбиелеп жемдеген. Көңіл деген кең сарай күнделікті өңдеген. Ақыл деген ағын су дарияша толқып өрлеген. Он, он бес өтер бала боп ақ көкінде ақ Желдеген. Жиырма беске келгенде қалмайды жауың жеңбеген. Ояға келіп отыз жас өзін де өзі жөндеген. Қырыққа кәмпіл толарсың ақылды артып теңдеген. Елуде қайтарға жүрең қайрат үшін кенеген. Алпыс жасынық белгілі ой алдартыңды зерлеген. Жетпіске адам қысқарып отбасында шерлеген. Серікке сексен жарамас ауру да арып меңдеген. Тоқсан жас келсе тоғалар көңілдің құсын өрлеген. Жаннан біреу жетпесе жүз жастау ешкім көрмеген. Өтеді өмір осылай қияна-қия елменен. Кәріліктер қойдауасыз көрдің бе тәуіп емдеген. Арқаң десе бесікке ойдан басың жерге тиеді. Қалмайды пәндау өлмеген. Осыны ойлап көпшілік етіңдер тәубеден бедем. Жиналған малдан не пайда кем қажетке бермеген. Әкім болсаң әділ бол байланыс қыл елменен. Ырайлы жүзің болмаса бақытың қайтар кернеген. Ақын болсаң сөз тарат гүлістандай гүлдеген. Сөзің сұлу шырайлы хам қатондай зерлеген. Ақын науан айтушы кемісі болса ау көзім. Айт мына да жер кемде кем, Әй, Кемде кем.