Шоира 2012

دِ بوردیزی منو از عشقی من گذر کردی. پس ویم با دو چشمی، بی وفایی ات نظر کردی. مگر این بود رسم عشق؟ مگر این بود دلداریست؟ نفهمیدی وفایم، میری من از این بدر کردی. شاعر جان، شاعر جان، گفتم تو را ای مهربان. عمر است و چون آب روان، با من بمان با من بمان. شاعر جان، شاعر جان، گفتم تو را ای مهربان. عمر است و چون آب روان، با من بمان من بمان. چراغی ها چشید من، ز جامی هر دو در سالت. شب و روزم به شوک و گران، ز سوز و در دیش رانت. دلم را هم در این شبها، نماندی سوختی بنیاد. مرا چو خاکی روی را، به دستت دادی باد. نه می بخشم گناهت، نه می بخشم. شاعر جان، شاعر جان، گفتم تو را ای مهربان. عمر است و چون آب روان، با من بمان با من بمان. شاعر جان، شاعر جان، گفتم تو را ای مهربان. رفتی و نمی آیی چو من، هرگز عزیز مهربان. مکن به او دافه یادم، ز درد رنجت آزادم. عشق تو و غم تو را، عزیزم بردم از یادم. دلم را هم در این شبها، نماندی سوختی بنیاد. مرا چو خاکی روی را، به دستت دادی باد. نه می بخشم گناهت، نه می بخشم. شاعر جان، شاعر جان، گفتم تو را مهربان. عمر است و چون آب روان، با بمان. شاعر جان، شاعر جان، گفتم تو را ای مهربان. رفتی و نمی آیی چو من، هرگز عزیز مهربان.