Адам і Марыля

Малюся нябёсаў гук аргана, у вобляку Мацеркі Боскай Прасветлы туга. Ад Туга наведзь слова. Бывай, мой каханы, малюся. Дарогі да Бога і любага пана Адама. Бывай, мая любасць і светласць навекі. Алтар для другой адсвечвайце ясныя свечкі стагоддзя І памяці зоркія вершы і вочы паэта Адама. Малюся, знікай мая тайна ў нябёсах гарачых і белых Анёльскіх. Дарогі звіняць калакольцы. Дорога звініць калакольцам аргана. Разлука з паэтам пякучая рана. З Варшавы ў Парыж далятаюць пісьмёны. Марыя дыханнем залуціць пярсцёны. Мой любы Адаме, мой пане, гарчыць Палынамі расстанне. Даруйце разлучаньку зоркі. Сустрэнемся ў вечнасці толькі. Дорога звініць калакольцам аргана. Не прыйдзе Марыя вянчаннем да пана. Ад белыя рукі сколоцяцца ў зіму. Каханнем Міцкевіч праславіць Радзіму. Мой любы Адаме, мой пане, гарчыць палынамі Расстанне. Даруйце разлучаньку зоркі. Сустрэнемся ў вечнасці толькі. Мой любы Адаме, мой пане, гарчыць Палынамі расстанне. Даруйце разлучаньку зоркі. Сустрэнемся ў вечнасці толькі. Разпучана памяць, Развенчана слова. У святасць і немасць вяртанне з плоха. Малюся нябёсаў і гукам аргана ў вобляку Мацеркі Боскай на небе. Радзімы адзін із адзіных навекі, Як рэкі, як талент на свеце найрэдкі. Малюся зірнуць на крыж лёсу баюся. Малюся.