Эх, татар гармуны

Гармунсыз үтә кичәләр шул кадәр моңсу. Үз иткән без ят көйләрне шундый ямансый. Эх, егетләр, уйнайк сыздырып. Биергә төшсен һәммәсе тузан-туздырып. Эх, егетләр, уйнайк Сыздырып. Балдызларны дәртләндереп, кызлар Кыздырып. Яшьләребез моң-боздан бетмәсен бизе. Исән калган гармуннарын ташламый гызый. Эх, гармунчы, уйна бирәр Көй. Сасмадагы чит ят моңнар безгә кирәкми. Эх, гармунчы, уйна бирәр Көй. Үзебезнең көй булмаганда бер ни кирәкми. Тотынышый кулга-кул без моң сөючеләр. Багында матур җырлар тусын Диючеләр. Әй, гармунчы, ниләр уйнайсың? Әткәм киләгә иделе, килә буйлыйсың. Эх, гармунчы, нигә тынмыйсың? Ерак булган бабам җырын килә тыңлыйсың. Эх! Бөек халкыбызны зурлап, җырлап Торсыннар. Илебездә күркәм туйлар гөрләп узсыннар. Эх, гармуным, нидә синең моңлы? Чөнки Чишмәдә юрыган халкыбыз моңы. Эх, гармуным, кайданың тылсымы? Чөнки бүләк иткән сәйрәш безгә үзе моның. Моңлы бул син мәңге яшә, татар гармуны. Уйна, халкым, мәңге яшә, татар гармуны!