Тиле язмыш

Сүгәнемнең күзләрендә ҡайнар су тамчылары. Күләгемдә шыңлы һаман мәхәббәт тауышлары. Юҡҡа сыҡты инде хәҙер ҡояшның балҡышлары. Ҡараңғылыҡ биләп алды беҙҙең уртаҡ яҙмышларны. Алға барҙым, бөркөт аттым, турғайға тиҙе ялҡыш. Беҙҙең аралар боҙолдо, әллә төштөмө ҡарғыш. Йөрәк яна, жанда яра, күңелемдә ҙур сағыш. Сүгәнем ташлағандан соң башланды ауыр тормош. Минең Менән булмаҫ өсөн көндә сәбәп эҙләйсең. Ҡосаҡлашып барған саҡта ҡалғандарҙы күҙләйсең. Китәм тип ҡурҡытасың, ҡайнар утҡа ултыртасың. Булған ашуыңны шығарып бүре кебек ҡотортасың. Күҙҙәремә ҡарайһың да төлкө кебек алдайһың. Үҙеңде хаҡ итеп ҡуйып ялынғаны аңлайһың. Ғәфү сорайым йылы-йылы ғәйепле булмаһам да. Мәхәббәтне саҡлар өсөн әзер мин бар тырнаҙа. Ҡара Төндә ялғыҙ өйҙә ултырам сине көтөп. Тормош ауыр, был донъяда йәшәп булырмы түҙеп. Бәлки сиңа минән башҡа рәхәттер ҙә йәшәүе. Ләкин миңә синән башҡа йәшәүләрҙең юҡ йәме. Ҡая барма минең кебек сине бер кем яратмаҫ. Ауыр саҡта ҡосағына алып наҙлап йыуатмаҫ. Ваҡыт үткәс син быларҙың барысын да аңларһың. Тик инде соң булыр иркәм. Яныңда башҡа парень.