Апалiла сэрца

Зоркі падаюць з нябёс, быццам хтосьці ў вышыні Плача. Я шукаю і крычу, Бо цябе яшчэ хачу бачыць. Голас твой, святло вачэй, цяплыня, Як мы былі поруч. Я не ведала, аднак, Што душу абдыме так горыч. Апаліла сэрца Болем расставання. А якім жа будзе Нашае спатканне? Між прывіднага огню Праз любоў і боль маю душа Ляці. Зорнай лесвіцаю ўверх я знайду цябе, Павер. Ты пачакай, ты не Знікай, Свяці. Ах, як лёгка мы жылі, Лепшае не бераглі веры. Усё паспеем разумець і расчынім дзіўны Свет дзверы. Маем ды не беражом, А як страцім, плачам зноў горка. А праз рыстыя вышыні Ціха падаюць з нябёс Зоркі. Апаліла сэрца Болем расставання. А якім жа будзе Нашае спатканне? Між прывіднага огню Праз любоў і боль маю душа Ляці. Зорнай лесвіцаю ўверх я знайду цябе, Павер. Ты пачакай, ты не Знікай, свяці. Апаліла сэрца Болем расставання. А якім жа будзе Нашае спатканне? Між прывіднага огню праз любоў і боль Маю душа Ляці. Зорнай лесвіцаю ўверх я знайду цябе, Павер. Ты пачакай, ты не Знікай, Свяці.