Әйел - сенің ақылшың

Сені кім ме, мені кім ме сонау гүл, Арман үшін жазып жүрміз алау жыр. Бәз біреуге бақыт болып келетін, Әйелдерді еркелеткен жұнау Біл. Әйел дүлғи еркелеткен ер ұңар, Әйелдерсіз тірлігіміз не болар? Қой дейтұғын қожаң егер болмаса, Еркек байғұс азып тозып Жоғалар. Әйел сенің ақыл шыңда, айбарың, Ол жоқ жерде естимейсің жайдарлың. Әйел сенің ақыл шыңда, сақшыңдай, Әйел сенің мерекең мен мейрамың. Ол бар жерде сен өзіңді зор сана, Ол бар жерде басқа бақыт аңсама. Әйел сені бағындырмай Қоймайды-ай, Маңдайың күн, басың алтын болса да. Бір өзіңде барлық бақыт бар бақыт, Жеңбей қоймас сұлу жанары қадалған. Барлық гүлден жұпар жинап бойыңа, Әйел күннің шуағынан Жаралған. Сыйла елді жоғарыдан орын бер, Көтер оның мерейі мен беделін. Өз қызыңды сыйлағаның ол сенің, Өз анаңды мәңгі құрметтегенің. Өз қызыңды сыйлағаның ол сенің, Өз анаңды мәңгі құрметтегенің.