Шәкірті болсам деп едім

Ақалмастай Сермедім ақындық сөздің семсерін. Естіп елім теңселсін, жоқтығы биге үн селім. Тамшыдан жиып мөлдірдай, моншақтай сөзім тізілген. Шатсансам жаңа сезімнен сергітіп ойды тереңнен. Отырмын жырмен ән құрап, сіңбірлеген алтын сөз. Көктейті ойдан бал құрақ, тынығыс сөздің мөлдіреп. Құлаққа жақсы сылдырап, теңеуім ойым келісін. Сар алтынды жалтырап-ай. Қиялдың құсын Ұшырып, тұлпардай үмтем шапқып. Елде досым көп болсай, асығым тұрса алшылап. Бір адам да аз емес, ізіне түссе жау жылап. Сезімтал ұшқыр кең қиял, жеткізбес жандай тақындап. Жоғыңды іздеп табысар, қазаның тұрса құрқылдап. Жаман балаң би болсай, іс бітірмес тоңқылдап. Кенінің жаман боп шықса, қашырар қонақ көңілден. Азамат жұбай теңделсе, іс бітірер ен пілдеп. Бақыт құнса басың ай, зор сөзің тепкілеп. Ақынның сәні қолында сүйектілген домбыра. Безелген сән деп бөкіліп. Бостандық болған халыққа ай, бетбұрыс мынау кезеңде. Елдермен жатыр достасып, ел қалқын отын өкімге Тайып. Арманым биік, Алатау малынған нұрға жарып үріп. Көңлім шексіз көк теңіз, ұшатын аққу жалтырап. Жайқалған іс сезбеппін, көңлімде көктеп жапырақ. Қалған көңіл тәрізді, аралым қайттым мұңайып. Ел көшкінде ұйқылазып, тұңғайын алды жасыл бақ. Бұлбұлдай сайрап тұрғанда, кім болса да тасылып. Өзіңді көріп туған ел, көңлім тыншып басынбақ. Жылыıma арналған шашуым, жырдан шашылмақ. Қара таудың бауырында, сыр сандығым ашылып. Тұтатқан отын көршінің, көтеріп биік шаңырақ. Тойға келген перзентпін, сөзімді алшы қабылдап. Ата-анамның көзіндей, асыл жатқан топырақ. Сәлем беріп жырменен, басымды идім қасыңа. Адам болып ержетіп, көріспесем ел мекенім. Жанарым қалай жабылмағай. Белгілі қорқыт Баламда, сырда мынау күй тартқан. Жайып суға кілемін, өлең жырмен тоқтатып. Қайтармақ болған өлімін. Әбу Насыр әл-Фараби аямаған адамнан. Ғылымның түрлі өнерін. Қожа Ахмет Яссауи өлең жырмен өрнектеп. Даналық сөздің керегін. Осылай мені құлдасын, қабыл болып тілегім. Ертеден халық біледі ай, ақындар шыққан сүр елін-ай. Сырдарияң ай, әнмен күй Шіреп жатқан кемерін. Сөзден гауһар іздеймін, мұхиттың сүзіп тереңін. Ақындыққа бой ұрсам, табылар енді керегім. Сөзбенен ойым жарасып, жараса енді теңеуім. Дәриядай шалықтасыппын, бүлкілдеп тілмен көмейім. Қос қанатты ағатым, алдымнан шықса күрейін. Өлеңді орап отанға, жүрегімнен төгейін. Жоқ нәрседен бар етіп, қолдан да жасап берейін. Көрісін елдің кеңейтіп, өсірер халық берейін. Әр сөзімді ел сүйсе, минжу-маржан терейін. Кітабы шыққан ерлерге, іздесе тапқан керегін. Сырда туған негірлер, аттарын атып Кетейін-ай. Шәді төрің ай, Мәдалі майлығы жаппыды-бай. Алтындай сақтар дерегін, тылын шақман сұр Нартайдан. Табасын сөздің керегін, балқып азар қош үзіп. Мұхиттай ой ет керегім, қара сақал ерін бет. Қаланған тастай ұйқасы, құрмаған бет тұры мар. Ертерек соғып қазасы, бер алмай кеткен берерім. Қуаныш Асқар төлеу ай, сиқырлы сөздің тірегін. Әбділда ағам ақсақал, өлең сөзің тірегім. Манаптың өзі бір төбе, қыздырған айтыс жігерін. Атақ алған Жақсының шәкірті болсын деп Едім-ай. Шәкірті болсам деп едім-ай.