INTRO

Бала шағым, Қиялар мұңыжасы. Кішкенеден мен қиялар білен жасадым. Жаңа мәтір көрмек, Сәңгір көзлі құрышақ, Қиялар ұста. Қияларым менен қалышмай, жыр дүниясына сұқмақ салды. Мен өзімні хатірлеген уақыттан берлі жыр мұң елінде Яшейм. Язмыш басқа қиял бүлә кеткен булса, Бәлки, килешә алмайм, қабат жырына сайлар едім. Кам буйында отырып, тирән ұйларға шұмып, Зәңгәр ыфыққа барып тұташған бұлтлар үстінде өзімні Көз алдына китіріп, зор сәхнелердегі шығышларымда Қай шанда бір булса сұқланған, Мінләген күзіні өзімә қараташақмын тип қияланым Үстім. Әнемнін әйткан сүзлері ярдәмші булды. «Қазам, Мен булдыра алғанны сен дә булдырайшақсың, Тырыш» тиді. Хәм бу балаша қиялым тырмышқа ашты. Сізнін қаршыға жүзләгән жылы қараш, Ішкірсіз тамашашым. Шеста ақ бітке яңа қиялымны язу үшін яңығызға Аттыйм. Қиялаңығыз, шаңығыз, туғыры қалығыз. Мен булдыра алғанны сіз дә булдыра алашақсыз.