Күйініш оты сөнбейді

Таңғы қала сап салқын. Ешкім жоқ маған жақын. Мына бетонды орман адамдарды Аңқылған. Жарықтан қорқып бәрі көзәйек киіп Алады. Жүректеріміз тас болып жалғыздықтың Тоңып. Өткен өмір салып жара шимайланды қанша Пара. Мен бәрін ұмытқым келеді. Бірақ қуып жатыр жүрек. Таңғы қала тып-тыныш. Оянды сары сағыныш. Өртеніп жатыр тағы тірілердің Сираты. Алақыш жайып аспанға, тәнім оранып Жалынға. Күйініш оты сөнбейді киімім су боп Жауынға. Алақыш жайып аспанға, тәнім оранып Жалынға. Күйініш оты сөнбейді киімім су боп Жауынға. Иә, өмір жайлы ойланбаймын. Өйткені бұрынғы жараны мен қозғамаймын. Сендерге жақсы лирика жаза алмаймын. Шындыққа келер болсақ лирик мен бола алмаймын. Балкон көз алдымда түнгі қала түтінді бұрқыратып Отырмын мәсіт ана. Менде де бәрі емес пе жазылмай қалған жара. Ол жараның емшісі жалғыз менің анам. Иә, не істеймін көсініп қалыптасқаны мұндай қызық Менде түсінік. Тайғырғанды жек көрем сіріңке секілді сынып. Ол күндер өтті жасау керек ершілік. Білесің бе кейде әке өзімді кінәлаймын. Ер жеткенім осы ма? Саған бірде бара алмаймын. Бізде бәрі жақсы. Анашым күлімдейді, көрсетпейді жасын. Алақыш жайып аспанға, тәнім оранып Жалынға. Күйініш оты сөнбейді киімім су боп Жауынға. Алақыш жайып аспанға, тәнім оранып Жалынға. Күйініш оты сөнбейді Киімім су боп жауынға. Алақыш жайып аспанға, тәнім оранып Жалынға. Күйініш оты сөнбейді киімім су боп Жауынға. Алақыш жайып аспанға, тәнім оранып Жалынға. Күйініш оты сөнбейді Киімім су боп жауынға.