Нақыл Сырнай

Жыйналған игі жамағат, Ау, жиналған игі жамағат. Кездескенсің салам бап. Толқып та тұрмыз дебреніп, қосылғандай даралап. Өзіңсің қалығыңды шырлайын бүгін жаңалап. Көңіліңнен шықсам көсіп, бәрекелді деп ағалап. Хиял деген ирам ба, ау, хиял деген ирам ба. Көрей мен де аралап. Устаздан алған сара жол өкшелеп табан тіреді. Менен де қалсын бір соқпа шырлайын бүгін жаңалап, Ай. Еп айтпа халық қалайды, Ау, көзіңді көріп мақтайды. Масақ тілеу мекереге, ау, адам деп айдар тақпайды. Дархан тілшектер дарыңға кімдей болса тоқтайды. Дана ғой халық томпишіп сыртыңмен бойға шақтайды. Отыз жылдарда бұзбасаң, ау, қырқыңда қылыш саппайды. Ауылдығы алынса арғымақ суға ақпайды. Көзді бұлар, ей, құрдым суы қаңтарда да қатпайды. Таба қалың қасқыр ит қозғалмасаң қаппайды. Сері келсе аққұсол досының тызын ақтайды. Тасқа қылап құрбан боп қайталық қанат қақпайды. Алқал топтай, ақындай ақбұрын дүлей қаптайды. Парасаттармен бірлікте, өй, Бірлігің болса өніне иги гай, ой, И оу жоқ қайғыңа, ай. И га га и га га и га га Га га иги га иги га иги га и Га га ай.