Хатынь

Покружився над Хатынню бусел Сонечна-пагатлівай вясной. Камяны стаяць і людзі ў скрусе, А нідзе б хатыны ні адной. Заміраюць галасы людскія, Гукі абуджальнае вясны. І плывуць трывожныя такія, Тонкія шалобныя званы. Да бацькаўскай зямлі вузлыкрылы Прыняслі, прыляцеў здалёку бусел Белы. Толькі чуўся плач званоў ля халодных Каміноў, у агні вайны ўсё Згарэла. Покружився над Хатынню бусел І паплыў у светлую змугу. Ён не ведаў болі Беларусі, Пэў нашё над чуяе дугу. Покружився бусел над Хатынню І ў смузе над воблакамі знік. Па пялішчах усё яшчэ не стыне, І ў душы не замірае крык. Да бацькаўскай зямлі вузлакрылы Прыняслі, прыляцеў здалёку бусел Белы. Толькі чуўся плач званоў ля халодных Каміноў, у агні вайны ўсё Згарэла.