Проста

Мне не быть як вода, живая вода, Что тело змыва-я. Мне гарэць без огня, без промня боя, Самотная та-ю. Мне не стать тенью дня, твоим тенью дня, Я просто зника-ю. Мне ляцеть без крыла, без ветрухи сна, Я просто блука-ю. Просто мне не хапила месца у Тваім такім вялікім сэрцы. Просто мне не хапила месца у тваім Такім вялікім сэрцы. Просто мне не хапила месца у тваім Такім вялікім сэрцы. Я палаю без жару боя, тая, Хто сама памірае. Просто мне не хапила месца у тваім Такім вялікім сэрцы. Я палаю без жару боя, тая, хто Сама памірае. Мне быць як краса, празрыстая я, Ці ходка луна-ю. Мне не стать гукам я, нямая сляза ў сне Патаё-ю. Мне не быць як зямля, жывая зямля, Што мякка прыва-я. Мне не быць як струна ад неба да дна, Я ліць ветрыва-ю. Ветрам мне быць, мне струною працятаю, голасам Лёгкім, душою напятаю. Сонцам гаючым, паветрам прахладай, струмкай Гарэзлівай, мяккай, падатлівай. Водарам пахам, надзеяй адданаю, марынай збываю, Лесам разарванаю. Мне мне не быць, мне спазнаць Недаведацца, знікнуць, забыцца, таму ды развеяцца. Просто мне не хапила месца у тваім Такім вялікім сэрцы. Я палаю без жару боя, тая, хто Сама памірае. Просто мне не хапила месца у тваім Такім вялікім сэрцы. Я палаю без жару боя, тая, Хто сама памірае. Просто мне не хапила месца у Тваім такім вялікім сэрцы. Я палаю без жару боя, тая, хто Сама памірае.