Айна

Таңдау жоқ екен бұл өмірде Өлімнен қашқан жолың Әкеледі өлімге Дана болу үкіп қателікті талап етеді Осы көктемде жоспарлаймын келесі көктемді Бауырдың Бәрі бауыр емес, көбісі дұшпан Тоқ жолатпаса да Ұмтыламыз қашы бастан Балалығымызда армандаймыз Себебі бәріміз уайымсыз өмірде қалаймыз Көздің Қарашығындай көкіректе арқалса Шөл басқан жүректе Бір тамшы суға малыса Қатты кезде құрбаны тіпті бір Сәби болса Көк аспан қызылға боялып қанмен жыласа Әй Қайтам, өзгермейді біздің табиғат Адамды адам Қылмады ешқандай шариғат Ақынсымақ, Қаламсап және ақ парақ Заманым ташырлаймын тағы Айнаға қарап Төнегенде төңкеріп, айқара аршамы Не болса да көнемін, бәрібір қашамын Қанаттарым өртеніп, күтемін жәрдемді өй Жыласам да күлемін, зұлымдығын әлемнің Қанқы суы сөнгенде мүлдем Жалған үміт аққалап Қоштасамыз жалғанмен Өш азамды бекітіп қол қоямын Қаламмен Қоштастым, бірақ оралу үшін кеттім мен Меланхоликпін сондықтан бәрін қиындатып Соқыр болдым Тағдырымның көрмей сияпатын Қателіктерім көп болды Қазір ұялатын Жеңілген жауынгердің жоспары жоқ Жығылатын Анамның көз жасы тамырымды менің улады Жан Таласы іздеді уақытша күннің шуағын Қурадым, Бірақ жабыттан туладым Шарықтадым, Бірақ төн биіктен құладым Мен адамын, Дұшпаным менің адамзат Өзгерте алмаған тіпті мың Жылдық шариғат Ақынсымақ, қаламсап және ақ парақ Заманым ташырлаймын тағы айнаға қарап Төнегенде төңкеріп, айқара аршамы Не болса да көнемін, бәрібір қашамын Қанаттарым өртеніп, күтемін жәрдемді өй Жыласам да күлемін, зұлымдығын әлемнің Төнегенде төңкеріп, айқара аршамы Не болса да көнемін, бәрібір қашамын Қанаттарым өртеніп, күтемін жәрдемді өй Жыласам Да Күлемін,