Эстеген Сайын

Жаңбыр себелеп жайдан басып баратсам көчөдө. Эми неге билбейм кайрадан эстедим сен жөйүндө. Чынын айтсам, чынын айтсам сени жоготконума мен да Көнөм. Чынын айтсам, Ойном аламын мен да күнө. Жиним келип өзүм өзүмдүн намыс көлөгүмө. Себеп болжоң өз болгон сени менен болбой колуз Күнгө. Кайра кайтсам, кайра кайтсам деген калоо Кетпейт көбүлдөн. Кайра кайтсам, кайра кайтсам даяр элем өзгөрүүгө. Жаңбыр менен жүрөк ыйлай эстеген сайын. Айрылса да бирок кыйбай сен деп дайым. Өзүңдөгү үмүт менен эстеп жашаймын Ананайым. Жаңбыр менен жүрөк ыйлай эстеген сайын. Айрылса да бирок кыйбай сен деп дайым. Өзүңдөгү үмүт менен эстеп жашаймын Ананайым. Бөлүндүк биз менин корс жана ормөн өзүмдүн айынан. Ошондо сабырдуу болсом болот элем го бир өзүңдүн Жаныңда. Эми жүрөм эч кимди көрөм да келбей жашынып. Көзүмдөн аккан жашымды жаңбырга жашырып. Сен укканда күйүгө тийди деп шашылып. Жинимдин айнаганын айтпа кызаланып. Дубалдаты соккулап мычкылап чачынды. Айнекти талкаланып мончокто чачылды. Ушул күнгө чейин жүрөгүмде эсе талчынды. Мени махабаттан адаштырдым сенден айрылдым. Сага сөз берем өч са дагы кылым. Унутпайм гүл жээп тур кара чачынды. Атыңды ийилген кирпик келимдин чиилген каштарыңды. Жаңбыр менен жүрөк ыйлай эстеген сайын. Айрылса да бирок кыйбай сен деп дайым. Өзүңдөгү үмүт менен эстеп жашаймын Ананайым. Жаңбыр менен жүрөк ыйлай Эстеген сайын. Айрылса да бирок кыйбай Сен деп дайым. Өзүңдөгү үмүт менен эстеп жашаймын ананайым. Ананайым, Ананайым. Ананайым, Ананайым. Ананайым