Музыкант

Музыкант іграў на скрыпцы, я на твар яго Глядзеў. Я не тое каб, ці каясь, сяк па небе Я ляцеў. Я не тое каб ад скорухі, мне карцела Разгадаць, як умеюць яго Рукі тыя гукі Выдаваць. З нейкай там драўлянай скрыпкі, З нейкіх там збялелых жил, З нейкай там яго фантазіі, якой ён так Служыў. А яшчэ ў душу нам трэба Неяк прабрацца й падпаліць. А чаго там з ёю вашкацца, няхай сабе Баліць Шчасны дом, дзе спевы скрыпкі нам Падказваюць, як жыць, і даруюць нам Надзею, а пасля як набяжыць. Шчасны інструмент, што дорыць дотык нечаму Плячу, І з чыйго дабраславення па небе я Лячу. Шчасны той, чый смык ёсць вострым, А дарога не даўгой. Музыкант, што распаліў у душы маёй Агонь. А душа, калі запаліць Хоць адная яе струна, І дабрэйшай, міласернейшай становіцца яна. І дабрэйшай, міласернейшай становіцца Яна.