Спадчына

Від прадіда у спокон віков мне засталася Спадчына. Паміж сваіх і чужакоў яна мне Ласкай матчынай. Аб ёй мне баюць казкі, сны, Вясеннія Праталіны. І лесу шэліст верасны, і ў Полі дуб Апаліны. Аб ёй мне будзіць успамін на ліпе бусел Клёкатам. І той стары амшалы тын, што лёг ля вёсак Покатаў. Аб ёй мне баюць казкі, сны, Вясеннія Праталіны. І лесу шэліст верасны, і ў Полі дуб апа-- І той іну на яе агняд бляяньне зоўна Па збышчы. І крык вароненых рамат на могілкавым Кладбышчы. Жыве З ім дума і сям'я, І сніць ім сны Нязгодныя. Завецца спадчына мая усяго Старонкай роднаю. Жыве з ім дума і Сям'я, І сніць ім сны Нязгодныя. Завецца спадчына мая усяго Старонкай Роднаю.