Мой родны кут

Мой родны кут, як ты мне Мілы! Забыць цябе Не маю сілы. Не раз, утомлены Дарогай, жыццё Вясны маё Ўбогае, к табе Я ў думках залятаю І там душою спачываю, І там душою Спачываю. Вось як цяпер перада Мною Стале куточак той прыгожы: Крынічкі вузенькае Ложа І елка ў пары з Хваіною, Абняўшыся цесна над вадою, Як маладыя ў час Кахання Ў апошні вечар Расставання. Люблю цябе, Мой бераг родны, Дзе льецца днём срэбра водны. Дубы мне дружнай Чарадою Стаяць, як вежы над Вадою. Мой родны кут, як ты мне Мілы! Забыць цябе Не маю сілы, Забыць цябе не маю Сілы. Мой Родны кут, як ты мне мілы! Забыць цябе не маю сілы, Забыць цябе Не маю сілы. Мой родны кут, як ты Мне мілы! Забыць цябе Не маю сілы, Забыць цябе не маю Сілы.