Танцующие Эвридики /Tańczące Eurydyki

W kawiarence na rogu każdej nocy jest koncert. Zatrzymajcie się w progu Eurydyki tańczące, Zanim świt pierwszy promień rzuci smugą na ściany. Niech was tulą w ramionach Orfeusze Pijak. Płyną gwiazdy jak stulecia. Noc petard mgły rozwiesza. Na tańczące Eurydyki Koronkowy rzuca Szal. Rzeka śpiewa pod mostami. Tańczy krzywy cień latarni. O rozwarte drzwi Tawerni Grzbiet ociera czarny kot. Kto ma takie dziwne oczy? Eurydyka. Eurydyka. Kto ma takie dziwne usta? Eurydyka. Eurydyka. Już nie długo nawet na krąg Świt różowych pensji nie palna. Mgły rozwieją się jak Przędza. Zbledną światła prysznicza. Wiatr się zerwał załawkach. Trąca drzewa jak struny. Czy to śpiewa Orfeo? Czy to drzewa tak szumią? Na wystawę w drogerii czarny kot cicho wraca. Zanim kogut zapieje, Musi wtopić się w zapach. Rzeka szemrze pod mostami. Znikł już szary cień latarni. Wchodzą ludzie do Tawerni. Na ulicy zwykły dym. A wiatr tańczy ulicami. Wiatr kołuje jak psiany. I rozwiesza nad Alejami z Pajęczyny tkany szal. Kto ma takie dziwne oczy? Eurydyka. Eurydyka. Kto ma takie dziwne usta? Eurydyka. Eurydyka. Wiatr tańczy ulicami. Wiatr kołuje jak psiany. Mgły rozwiały się jak Przędza. Został tylko, został tylko Czarny kot.