Hronia

Δωσ' μου ένα μέροσ να κρυφτώ να σιγοτραγουδώ Για όλα αυτά που αδυνατώ δίπλα μου να κρατήσω Ή ένα ψέμα να φορώ να το 'χω φυλαχτό Μιασ και στο κόσμο σασ μ' αλήθεια δεν μπορώ να ζήσω Εύκολο να αλλοτριωθώ να γίνω ένα κι εγώ Μ' όλα τ' άψυχα του κόσμου και να συνεχίσω Να φεύγω απ' τισ αναποδιέσ να ντρέπομαι το χθεσ Ψέματα να μου λέω "ζωή εγώ δε θα λυγίσω" Χρόνια χιλιάδεσ χρόνια σε περιμένω Με αλυσίδεσ θεριό δεμένο Νιώθω πωσ θα γυρίσεισ για να με λύσεισ Μη με αφήσεισ άλλο αργοπεθαίνω Δωσ' μου έναν καθαρό ουρανό μέσα του να πετώ Γιατί ο κόσμοσ εδώ γύρω μου έχει αρρωστήσει Κρύβεται μέσα στισ σκιέσ αλλάζει έρωτεσ Ξεχνάει αγάπεσ δυνατέσ μαζί με κάθε δύση Νομίζει κρύβεται η χαρά μεσ τα φανταχτερά Ψάχνει να βρει με λύσσα όλα τ' ακριβοστολισμένα Όσο για μένα μη ρωτάσ δεμένοσ καρτερώ Εσένα να με σώσεισ τα 'χω εντελώσ χαμένα Χρόνια χιλιάδεσ χρόνια σε περιμένω Με αλυσίδεσ θεριό δεμένο Νιώθω πωσ θα γυρίσεισ για να με λύσεισ Μη με αφήσεισ άλλο αργοπεθαίνω Χιλιάδεσ χρόνια σκεπασμένοσ από χιόνια συμπόνια Και μόνη μου παρηγοριά να 'ρθουν ξανά τα χελιδόνια Ψυχή μου βάστα τ' αμμόπλαστά τουσ κάστρα Πέφτουνε ένα ένα ένα όπωσ στο σύμπαν τ' άστρα Ψυχή μου βάστα και άστουσ να πολυμιλάνε Μ' ότι δεν φτάνουν θα ασχολιούνται και θα σκάνε Πώσ θα γευτώ αγάπη; αφού δεν ξέρω ν' αγαπώ Είχα ακούσει γι' αυτήνα μια φορά κι ένα καιρό Μ' ακόμα κάτι καρτερώ ακόμα κάτι περιμένω Εξόριστοσ στο κόσμο αυτό με αλυσίδεσ θεριό δεμένο Με πράξεισ προσπαθώ κι όχι με στόμα ανοιγμένο Πάντα μια σπίθα να φτάνει από σβηστό να με κάνει αναμμένο Την ώρα που αργοπεθαίνω φωνάζω και επιμένω Παραμένω σταθερόσ σε ότι πιστεύω Από κανένα δεν παίρνω στο πλάι μου γέρνω Τα κάγκελά σου δεν μπορούν να με κρατάν φυλακισμένο Γλυκό μεθύσι μου στο γρίφο μου βρήκα τη λύση μου Και το γιορτάζω πετάω απ' την ανατολή στη δύση μου Το κόσμο που γυρνάει κάνω ανάκατο Μα ακόμα κοίτα με! Πατώ σε κόσμο υπαρκτό Και τα καράβια μου ναυάγια στο βυθό μα δε με νοιάζει Είναι οι νεράιδεσ μου εδώ τίποτα δε με τρομάζει Το ποτάμι κυλάει κι όπου θέλει ασ με πάει Τη μια με φτιάχνει την άλλη με χαλάει Μα έχω κρυφή ελπίδα πωσ ότι άσχημο είδα Ίσωσ να φταίει η χαλασμένη μου πυξίδα