Farmaka & Apothimena E

Ένα καφέ πρωινό, κάτι νεύρα από χθες κι ένα Μάτι πρησμένο. Πρέπει να μάθω να μένω σε ό, Τι Απέτυχα να καταφέρνω, είπα. Πότε θα σε ξαναδώ με ρωτάει. Κλείνω το στόμα, σωπαίνω. Κάθομαι, σκέφτομαι, τρέχω, παγώνω, κοιμάμαι και Αργοπεθαίνω. Έδωσα πόνο, λεφτά και ψυχή για να Νιώσουν τη μουσική μου. Σε θέλω στα κύματα πλάι. Άμα θα πέσεις να πέσεις μαζί μου. Ακούει τα πάντα τ' αυτί μου. Μακάρι να μείνουν για πάντα οι δικοί μου. Αφήνουμε κληρονομιά. UNESCO με θέλει για τη συμβολή μου. Αγάπησα το περιθώριο. Το κέντρο είναι απειλή. Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Ο χρόνος τελείωσε. Πού είσαι εσύ; Θα 'μαστε εκεί Μετά τη γιορτή, μετά την μπόρα, μετά τη βροχή, Μετά τη δύση, την ανατολή, μετά τον πόλεμο Καταστροφή. Στον κόσμο αυτό δε χωράμε. Τι σταυρό κουβαλάμε; Στο αστικό περιβάλλον σειρήνες Άνελοιπώς με ξυπνάνε. Μέσα από τον δρόμο μιλάμε διακριτικά να κοιτάμε. Πριν μας φαν, θα τους φάμε. Στάζει βρύση, τα πιάτα βρωμάνε. Μη συνταγογραφημένα φάρμακα κι απωθημένα. Λίγο σεξ και λίγο ψέμα. Όλα καλά από μένα, όλα καλά από μας. Με ποιους είσαι; Με ποιους μιλάς; Ποιους θυμάσαι και Ποιους ξεχνάς; Ποιους μισείς και ποιους αγαπάς; Εί. Μένουμε μέσα σε τοίχους. Αργάν τα λεπτά και οι ώρες. Γράφουμε μέτριους στίχους γιατί μένουμε σε άσχημες Χώρες. Σκοράραμε στο ενενήντα Γ' τη Β' και τη Super League. Περνάω το δέρμα τον φύλακα κι έχω Το εννιά σαν να είμαι ο Τόρες. Τέχνη natural stone εξεγερμένων επαναστατών. Καμία συμπάθεια στις αφηγήσεις χαζών, των Μικροαστών. Βάλε το mic στο on, Δίπλα πακέτα γεμάτα ντεπόν. Η σιωπή των αμνών. Ο χρόνος που χάσαμε στο Παρελθόν. Πρόσωπα ανήθικα. Έπεσες, μα δε λυπήθηκα. Το κάρμα γυρνάει, γελάει, με βλέπει και λέω Γαμήθηκα. Μικρά μα ζεστά διαμερίσματα. Λέξεις ξετρές για τα θύματα. Σήμερα θα μας ακούσουν και αύριο ίσως και να Καταλάβουν καλύτερα. Δυστυχώς είσαι δύστυχος. Μίσος άνθρωπος και μίσος πιθηκός. Κυκλοθυμικός, μένεις μυστικός. Δύσκολος καιρός να 'σαι δυνατός. Δυστυχώς είσαι δύστυχος. Μίσος άνθρωπος και μίσος πιθηκός. Κυκλοθυμικός, μένεις μυστικός. Δύσκολος καιρός να 'σαι δυνατός.