Sulis Saxli

Როგორიც გინდათ, რომ ვიყო, ალბათ ისეთი არა ვარ. Თავადაც სურს, რომ ხანდახან დრო გაჩერდეს და თანაბრად Სულ ერთის უმტკვით ვის უმთქოთ, მაგრამ ასევე Გახსოვდეთ, შესაძლოა, რომ ყოველთვის იდეალური ვერ Ვიყო. Დღეს Უკვე მხოლოდ სიზმრებში ვხედავ, როცა Ვიყავი ჯერ კიდევ პატარა. Ეზოს ბავშვებთან წრეში ბურთს ვთამაშობთ და არ Გვაგარდებს ღრუბლების კამარა, ღრუბლების Კამარა. არ მოვიწყნევა არც სისცა და Არც ის ეზო, ზის ხივებივით ჩემს მოგონებებს დღემდე Ლამდე, სითბოთ რა ვერ ვო. Ჩემს სახლთან ახლოს დღემდე დგას ტაძარი, Რომელიც იყო და არის ჩემი არსების Ყველაზე სანდო თავშესაფარი. Ჩემს სახლთან ახლოს დღემდე დგას ტაძარი. Იმ ბავშვობიდან მხოლოდ ის დარჩა, Შეუცვლელივით სიყრმის აკვანი. Ღმერთო, რამდენჯერ მოვსულვარ შენთან, Სულ წაქცეული. Არა, მართლა, არც ერთხელ ჩემთვის ხელი არ Გიკრავს, თურმე შენ სიყვარულს Არა აქვს საზღვარი. Ამ ასობაში მე ძლიერ მიყვარხარ. Შენ გახდი ჩემი თავშესაფარი. Ჩემო უფალო იესო ქრისტე, Არა ვინა შენი პატარი. Დღეს Უკვე მხოლოდ სიზმრებში ვხედავ, Როცა ვიყავი ჯერ კიდევ პატარა. Შუქჩამქრალ სახლებში სამთლებად ენთო Სიყვარულივით ადამიანის, როგორც ყველაზე მაღალი თმასა. Დღეს უკვე მხოლოდ სიზმრებში ვხედავ იმ სუფთა Სიყვარულს, ეზოს ბავშვების თვალებში, Ღმერთივით რომელი ცენთო. Რამდენი წელი გასულა და აღარც მე ვარ პატარა, Შემთხვევით აღმოვაჩინე ჩემს თმებში ამდენი ჭაღარა.